از روز یکشنبه ۲۰ اردیبهشت تا سه شنبه ٢٢ اردیبهشت ماه ١۴٠۵، فواد کیخسروی رییس هیات مدیره و پیمان شجیراتی عضو هیات مدیره کنفدراسیون کار ایران-خارج از کشور با دعوت رسمی کنفدراسیون اتحادیه های کارگری آلمان (DGB)، در کنگره این نهاد بزرگ اتحادیه ای در آلمان، شرکت کردند.
در حاشیه این کنگره که در شهر برلین برگزار شد، مجموعه ای از دیدارها و گفتگوها با شماری از رهبران و نمایندگان برجسته اتحادیه ای از مناطق مختلف جهان صورت پذیرفت؛ دیدارهایی که در آنها وضعیت کارگران ایران، به ویژه در شرایط پساجنگ، در کنار ضرورت گسترش همبستگی بین المللی، توسعه ارتباطات پایدار، و ایجاد همکاری های مشترک در مرکز گفتگوها قرار داشت.
در دیدار با شاهر سعد، دبیرکل فدراسیون عمومی اتحادیه های کارگری فلسطین، گزارشی از شرایط کارگران ایران ارائه شد؛ از تشدید بحران معیشتی، کاهش امنیت شغلی، گسترش قراردادهای موقت و پیمانکاری، تا محدودیت های سازماندهی مستقل و فشار بر پیگیری مطالبات صنفی. در این گفتگو بر این نکته تاکید شد که کارگران ایران در کنار بحران اقتصادی، با دشواری های ساختاری در دفاع جمعی از حقوق بنیادین خود روبرو هستند و همین مسئله، لزوم ایجاد کانال های ارتباطی مستمر، حمایت های دوجانبه و پیگیری روابط سازمان یافته میان فعالان کارگری را دوچندان می کند. شاهر سعد نیز با تشریح شرایط دشوار کارگران فلسطین در سایه جنگ، اشغال و فشار اقتصادی، نسبت به وضعیت کارگران ایران ابراز تاسف کرد و بر ضرورت روابط مشترک و اقدامات هماهنگ برای دفاع از حقوق کارگران تاکید داشت.
در ادامه، در دیدار با وانزا نونز، دبیر اتحادیه UTEDYC آرژانتین، گفتگوها بر بی ثبات سازی نیروی کار، فشارهای اقتصادی، و اهمیت استقلال اتحادیه ها در مقابله با تضعیف حقوق کارگران متمرکز بود. در این دیدار، شرایط کارگران ایران و فشارهای فزاینده بر معیشت و امنیت شغلی تشریح شد و بر لزوم گسترش پیوند میان فعالان کارگری ایران و آمریکای لاتین برای تبادل تجربه و تقویت حمایت های متقابل تاکید شد.
در دیدار با آداما سوسپتر از اتحادیه بنگاه های خرد و کوچک کنیا (MSEA)، چالش های کارگران بخش های غیررسمی، ناامنی اقتصادی و فشار بر شاغلان در اقتصادهای نابرابر مورد توجه قرار گرفت. در این گفتگو، با اشاره به تجربه کارگران ایران، بر اهمیت همبستگی میان کارگران، توسعه شبکه های ارتباطی، و تقویت پیوند میان کارگران رسمی و غیررسمی برای مقابله با استثمار ساختاری تاکید شد.
فرانسیس آتوولی، از سازمان مرکزی اتحادیه های کارگری کنیا (COTU)، نیز در دیداری جداگانه بر نقش اتحادیه ها در دفاع از عدالت اجتماعی، حقوق بنیادین کار، و مقابله با سیاست های تضعیف کننده نیروی کار تاکید کرد. در این دیدار، ضمن ارائه تصویری از شرایط کارگران ایران، بر ضرورت حمایت متقابل، توسعه روابط دوجانبه، و پیگیری همکاری های مشترک در سطح بین المللی تاکید شد.
در دیدار با لیزاوتا مرلیاک از اتحادیه های کارگری مستقل بلاروس SALIDARNAST، مسئله سرکوب تشکل های مستقل، فشار امنیتی بر فعالان کارگری و اهمیت حفظ سازماندهی مستقل در شرایط اقتدارگرایانه محور اصلی گفتگو بود. شباهت های میان تجربه کارگران ایران و بلاروس در حوزه محدودیت تشکل یابی، فشار بر فعالان و ضرورت جلب حمایت جهانی برجسته شد و دو طرف بر حفظ ارتباط مستمر، تبادل تجربه و تقویت همبستگی تاکید کردند.
همچنین در دیدار با آلیکساندر یاراشوک از برجسته ترین چهره های جنبش کارگری مستقل در بلاروس و رئیس کنفدراسیون اتحادیه های کارگری دموکراتیک این کشور (BKDP)، موضوع سرکوب ساختاری اتحادیه های مستقل، فشارهای امنیتی، و تجربه سازماندهی در شرایط محدودیت شدید مورد بحث قرار گرفت. در این دیدار، گزارشی از وضعیت کارگران ایران، شامل فشارهای اقتصادی، محدودیت های تشکل یابی مستقل، سرکوب فعالان، و گسترش بی ثبات سازی نیروی کار ارائه شد. یاراشوک با توجه به تجربه بلاروس، بر اهمیت همبستگی، حفظ شبکه های مستقل، مستندسازی نقض حقوق کار، و ضرورت پیوند میان کارگران تحت فشار در کشورهای مختلف تاکید کرد. این دیدار بر ارزش تبادل تجربه میان جنبش های کارگری مستقل در شرایط سرکوب و اهمیت پشتیبانی بین المللی برای حفظ صدای کارگران متمرکز بود.
در این ایام همچنین دیدارهایی با کمال اوزکان دستیار دبیرکل اتحادیه جهانی IndustriALL Global Union و لوک تریانگل دبیرکل کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری ITUC – International Trade Union Confederation برگزار و گفتگوهای موثری انجام شد.
نمایندگان کنفدراسیون کار ایران-خارج کشور، در رویدادی دیگر با دبیرکل کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا (CGIL) مائوریتزیو لاندینی، دیدار و در مورد وضعیت کارگران ایران و ادامه و استمرار همکاری های مشترک و موثر با آن کنفدراسیون بحث و گفتگو کردند.
مجموع این دیدارها نشان داد که اگرچه شرایط سیاسی، اقتصادی و جغرافیایی کشورها متفاوت است، اما کارگران در بسیاری از نقاط جهان با مسائل مشترکی چون ناامنی شغلی، تضعیف حمایت های اجتماعی، فشار اقتصادی، محدودیت تشکل یابی و سرکوب مطالبات مستقل روبرو هستند.
در همین چارچوب، توسعه ارتباطات پایدار، گسترش همبستگی سازمان یافته، تبادل تجربه، و پیگیری همکاری های مشترک میان اتحادیه ها و فعالان کارگری، بیش از هر زمان دیگری به عنوان ضرورتی اساسی برای دفاع از کرامت، امنیت و حقوق بنیادین کارگران برجسته شد.
