کنفدراسیون کار ایران – خارج از کشور، با صدور نامهای فوری و تازه خطاب به اتحادیههای کارگری، فدراسیونها و کنفدراسیونهای بینالمللی، نسبت به تشدید یک فاجعه انسانی در ایران در شرایط قطع کامل اینترنت و افزایش خشونت دولتی هشدار داده است.
در این نامه که در ادامه نامه مورخ ۱۰ ژانویه ۲۰۲۶ کنفدراسیون منتشر شده، تأکید میشود که ابعاد کشتار و سرکوب گزارششده از داخل ایران، هرچند به دلیل قطع ارتباطات بهطور کامل قابل راستیآزمایی نیست، اما از یک کارزار «گسترده، سازمانیافته و آگاهانه» علیه معترضان حکایت دارد. در نامه تصریح شده که هسته اصلی جنبش اعتراضی را کارگران، مزدبگیران، بازنشستگان، بیکاران و جوامع فقیرنشین تشکیل میدهند؛ جنبشی که محرک آن بحران شدید معیشتی و دههها سلب سیستماتیک حقوق بوده است.
این نامه همچنین درباره نزدیک بودن «موج دوم» سرکوب هشدار میدهد: بازداشتهای هدفمند، پروندهسازی و یورشهای امنیتی علیه سازماندهندگان کارگری و رهبران عملی در محیطهای کار، بهویژه در صنایع کلیدی و بخشهای حیاتی خدماتی—خصوصاً آن دسته که در جریان خیزش کنونی برای شکلدادن به ظرفیت اعتصاب تلاش کردهاند. کنفدراسیون میگوید با قطع ارتباطات، بسیاری از این فعالان در افکار عمومی چهرههای شناختهشدهای نیستند و به همین دلیل آسیبپذیری بیشتری در برابر سرکوب دارند.
کنفدراسیون با توصیف خشونت جاری بهعنوان نقض آشکار تعهدات بینالمللی در حوزه حقوق بشر و حقوق کار، از جنبش کارگری جهانی میخواهد با اقدامهای فوری و هماهنگ واکنش نشان دهد. مهمترین مطالبات مطرحشده عبارتاند از: اعمال فشار بر دولتها برای قطع روابط دیپلماتیک با جمهوری اسلامی و بستن سفارتخانههای آن؛ پیگیری تعلیق یا اخراج جمهوری اسلامی از نهادهای بینالمللی، بهویژه سازمان جهانی کار (ILO)؛ و تضمین دسترسی فوری مردم ایران به اینترنت آزاد و ارتباطات مستقل.
کنفدراسیون تأکید میکند که واکنشهای پراکنده کافی نیست و بهطور ویژه از اتحادیههای کارگری در اروپا میخواهد بهسوی ابتکارهای مشترک، بیانیههای هماهنگ و فشارهای همزمان بر دولتها حرکت کنند—همراه با اقدامهای عملی و جمعی در سطح منطقهای و جهانی. این نامه در پایان از جنبش کارگری جهانی میخواهد بهصورت علنی و قاطع در کنار مردم و کارگران ایران بایستد و این موضع را دفاع از کرامت انسانی، عدالت اجتماعی و اصول بنیادین همبستگی بینالمللی کارگری معرفی میکند.
تداوم کشتار مردم ایران، قطع کامل اینترنت، و ضرورت اقدام فوری و متحدانه جنبش کارگری جهانی
رفقا و همکاران گرامی،
کنفدراسیون کار ایران – خارج از کشور، در ادامه نامه مورخ ۱۰ ژانویه ۲۰۲۶ خود، بار دیگر با احساس مسئولیتی عمیق نسبت به جان، کرامت و حقوق مردم و طبقه کارگر ایران، شما را از ابعاد فاجعهای که در کشور ما در جریان است آگاه میکند و خواهان اقدام فوری، متحدانه و مؤثر اتحادیههای کارگری جهان میشود.
از هفتم دیماه ۱۴۰۴، اعتراضات گسترده مردمی در شهرهای مختلف ایران آغاز شده و اکنون بیش از بیست روز است که ادامه دارد. این اعتراضات که در بستر فقر، تورم افسارگسیخته، فروپاشی معیشت و بیحقوقی شکل گرفتهاند، با سرکوبی بیسابقه، خشونت نظامی و کشتار وسیع پاسخ داده شدهاند.
از بیش از ده روز پیش، حکومت ایران بهطور کامل اینترنت را در سراسر کشور قطع کرده است. بنا بر اطلاعات بسیار محدود و دشوارالوصولی که کنفدراسیون از داخل ایران دریافت میکند:
- دسترسی مردم به اینترنت بهطور کامل مسدود است؛
- تماسهای تلفنی بینالمللی قطع شده و در روزهای نخست، حتی تماسهای داخلی و پیامک نیز مختل یا غیرممکن بوده است؛
- شهرها در وضعیت شبهنظامی قرار دارند و حضور گسترده نیروهای مسلح در سطح شهرها گزارش شده است؛
- حکومت در برخی مناطق با سلاح جنگی سنگین از جمله نفربر زرهی و دوشکا به مردم معترض حمله کرده است.
با وجود این قطع کامل ارتباطات، ویدیوها و گزارشهای محدودی که از داخل کشور به بیرون راه یافتهاند، نشاندهنده کشتاری گسترده و سیستماتیک هستند. بر اساس گزارشهای منتشرشده توسط رسانههای بینالمللی و نهادهای خبری معتبر:
- برخی رسانه های فارسی زبان گزارش داده اند که شمار کشتهشدگان به حدود ۱۲ هزار نفر رسیده است.
- برخی رسانههای آمریکایی و تحلیلگران مستقل، شمار قربانیان را تا ۲۰ هزار نفر برآورد کردهاند.
- گزارشهایی منتشر شده که نشان میدهد بیش از ۸ هزار نفر بهطور مستقیم از ناحیه چشم هدف شلیک قرار گرفته و بینایی خود را از دست دادهاند.
- آمار بازداشتها در برخی گزارشها به بیش از ۳۰۰ هزار نفر رسیده است.
این ارقام، هرچند بهدلیل قطع اینترنت و سرکوب شدید امکان راستیآزمایی کامل ندارند، اما همگی بر یک واقعیت غیرقابل انکار دلالت دارند: کشتاری گسترده، سازمانیافته و آگاهانه علیه مردم معترض در جریان است.
کنفدراسیون کار ایران – خارج از کشور، در نامه مورخ ۱۰ ژانویه خود به اتحادیههای کارگری جهان هشدار داده بود که قطع اینترنت میتواند مقدمهای برای کشتار جمعی باشد. متأسفانه، شواهد کنونی نشان میدهد که این هشدار به واقعیت پیوسته است.
بخش عمده معترضان را کارگران، مزدبگیران، بازنشستگان، بیکاران و فرودستان جامعه تشکیل میدهند. هرچند جرقه اولیه این موج اعتراضات از سوی کسبه و بازاریان در تهران زده شد، اما بستر اصلی و موتور محرک آن، بحران معیشتی و اقتصادی عمیق و غیرقابلتحملی است که میلیونها انسان زحمتکش را به مرز فروپاشی زندگی رانده است. به همین دلیل، نیروی اصلی خیابانها را نیروی کار و لایههای محروم جامعه تشکیل میدهند؛ همان کسانی که بیشترین بار سیاستهای ویرانگر جمهوری اسلامی را بر دوش میکشند.
علاوه بر سرکوب خونین خیابانی، تجربه تاریخی نشان میدهد که پس از عقبراندن موقت جنبشهای تحولخواه، مرحلهای دیگر از سرکوب آغاز میشود: یورش هدفمند به فعالان اجتماعی، پروندهسازی، بازداشتهای گسترده و زندانیکردن سازماندهندگان و کنشگران مؤثر. در این مرحله، فعالان کارگری و رهبران عملی نیروی کار در صنایع کلیدی، مراکز تولیدی بزرگ و بخشهای حیاتی خدماتی، بهطور ویژه در معرض خطر قرار میگیرند. این فعالان که نقش تعیینکنندهای در پیشبرد مطالبات کارگری و تلاش برای سازماندهی اعتصابات دارند، برخلاف معدود چهرههای شناختهشده رسانهای، اغلب در فضای عمومی شناختهشده نیستند و در شرایط قطع اینترنت و اختلال ارتباطات، بیش از پیش بیدفاع در برابر سرکوب قرار میگیرند. کنفدراسیون کار ایران – خارج از کشور با تأکید هشدار میدهد که این موج دوم سرکوب، در روزها و هفتههای آینده میتواند بهطور گستردهای فعالان کارگری را هدف قرار دهد، بهویژه آن دسته از کارگرانی که در جریان اعتراضات اخیر در تلاش برای شکلدادن به اعتصابات در صنایع کلیدی بودهاند.
جمهوری اسلامی ایران اکنون چنان سطحی از خشونت را بهکار گرفته که آشکارا نشان میدهد دیگر حتی نگران مشروعیت بینالمللی خود نیز نیست. این حکومت، در برابر چشم جهان، مرتکب جنایت علیه بشریت میشود و در عین حال تلاش دارد این کشتار را با نسبتدادن به «توطئه خارجی» پنهان کند؛ ادعاهایی که هیچ مبنای واقعی ندارند و صرفاً ابزاری برای توجیه سرکوباند.
ما تأکید میکنیم که این حجم از جنایت، نهتنها تعرض به مردم ایران، بلکه نقض آشکار کنوانسیونها، میثاقها و تعهدات بینالمللی در حوزه حقوق بشر، حقوق کار و آزادیهای بنیادین است. از این رو:
۱. روابط دیپلماتیک دولتها با جمهوری اسلامی هیچ توجیهی ندارد.
بر پایه اصول مسلم حقوق بینالملل، بهویژه اساسنامه دیوان کیفری بینالمللی (رم)، کنوانسیونهای ژنو و حقوق عرفی بینالمللی، سرکوب سازمانیافته و گسترده معترضان، کشتار شهروندان غیرمسلح، شکنجه، بازداشتهای فراقانونی، ناپدیدسازی قهری و تعقیب سیستماتیک مخالفان سیاسی در ایران، مصداق روشن جنایت علیه بشریت است. بر این اساس، سران و مقامات ارشد جمهوری اسلامی که در طراحی، صدور دستور یا اجرای این سیاستها نقش داشتهاند، مشمول مسئولیت کیفری فردی بوده و هیچ جایگاه رسمی یا حکومتی نمیتواند برای آنان مصونیت ایجاد کند. ما بر ضرورت بهرسمیت شناختن این افراد بهعنوان جنایتکاران بینالمللی و پیگیری فوری محاکمه آنان بر اساس اصل عدم مصونیت، صلاحیت جهانی و تعهد جامعه جهانی به مقابله با بیکیفرمانی تاکید میکنیم؛ زیرا تداوم سکوت و بیعملی، به معنای همراهی با جنایت و تثبیت چرخه سرکوب و خشونت دولتی است.
ما بار دیگر از اتحادیههای کارگری میخواهیم که دولتهای خود را تحت فشار قرار دهند تا سفارتخانههای جمهوری اسلامی را تعطیل کرده و روابط دیپلماتیک با این حکومت را قطع کنند.
۲. عضویت جمهوری اسلامی در سازمانهای بینالمللی، بهویژه سازمان جهانی کار (ILO)، توهینی به کارگران و مردم ایران است.
ما خواهان تعلیق فوری یا اخراج جمهوری اسلامی از این نهادها هستیم و از اتحادیهها میخواهیم این مطالبه را بهطور جدی در دستور کار خود قرار دهند.
۳. دسترسی مردم ایران به اینترنت آزاد و ارتباطات مستقل باید فوراً تضمین شود.
قطع اینترنت، ابزار پنهانسازی جنایت است و نقض مستقیم حق دسترسی به اطلاعات و ارتباطات محسوب میشود.
۴. اقدام متحدانه اتحادیههای کارگری، بهویژه در اروپا، ضرورتی فوری دارد.
ما تأکید میکنیم که اقدامهای پراکنده کافی نیست. آنچه امروز میتواند اثرگذار باشد، ابتکارهای مشترک، بیانیههای هماهنگ، فشارهای همزمان بر دولتها و اقدامهای عملی جمعی اتحادیههای کارگری در سطح منطقهای و جهانی است.
کنفدراسیون کار ایران – خارج از کشور، بار دیگر بر این نکته تأکید میکند که اعتراضات جاری در ایران نه جنبشی مقطعی، بلکه تلاشی برای پایاندادن به دههها استبداد، فقر، سرکوب و بیحقوقی است. طبقه کارگر ایران، با وجود سرکوب شدید تشکلیابی و فقدان سازمانهای مستقل گسترده، در صف مقدم این مبارزه قرار دارد و بیشترین هزینهها را میپردازد.
ما از شما، رفقا و همراهان جنبش کارگری جهانی، میخواهیم که در این لحظه تاریخی، با اقدامهای قاطع، هماهنگ و علنی، مجدداً در کنار مردم و کارگران ایران بایستید.
این نه فقط دفاع از مردم ایران، بلکه دفاع از کرامت انسانی، عدالت اجتماعی و اصول بنیادین جنبش کارگری جهانی است.
با احترام و همبستگی
کنفدراسیون کار ایران – خارج از کشور
